De natuur zijn gang laten gaan

Toen wij 29 jaar geleden overgingen naar de heilige ‘huwelijken staat des levens’, deden wij dat in gezelschap van een kanarie. In de kerk hadden wij beloofd dat wanneer het ons mocht komen te staan gebeuren dat wij ons vermenigvuldigden wij dit nageslacht in de ware kennis zouden grootbrengen. Op diezelfde avond verbonden ‘vrienden’ aan dit project nog een voorwaarde: niet eerder dan dat wij onomstotelijk hadden getoond voor een kanarie te kunnen zorgen, kwam het ons toe een gezin te stichten. We hebben trouw de kanarie verzorgd en haar leven zo aangenaam mogelijk gemaakt. Eerst zetten wij haar kooi open. De vogelnatuur is immers vogelvrijheid en niet het eindeloos hippen in een halve draai op een stok. Uit dankbaarheid vloog de kanarie achtbaantjes door de kamer. Na verloop van tijd dachten wij: het is niet goed dat de pop alleen is, dus kochten wij er een mannetje bij. Het mannetje was echter al cultureel geadapteerd. Twee dagen na het opheffen van hun eenzaamheid stortte hij te pletter in de afgrondelijkheid van zijn bestaan, niet gewend als hij was aan vrijheid en vrouwelijkheid. ‘Onze’ pop overleed uiteindelijk bij de oppas, toen wij na anderhalf jaar weleens op vakantie wilden. Vanaf dat moment achtten wij ons ‘vrij’ om ‘de natuur’ zijn gang te laten gaan, zoals Japanse duizendknoop zijn gang gaat en de orkaan Katrina.

Je moet inloggen om de rest van deze inhoud te bekijken. Alsjeblieft . Nog geen lid? Meld je aan