Emoticons als het einde van de ironie

Bij mijn nieuwe telefoonabonnement ‘kreeg’ ik een smartphone. Ik blijk veel minder smart dan mijn telefoon, maar dankzij enkele swipende trucjes van mijn slimme nageslacht, behoor ik als bij toverslag tot een veelheid van clans: de gezinsapp, de familieapp, de straatapp, de buurtapp, de miniwijkapp, vriendenclub zus – en vriendenclub zo-app. Zonder noemenswaardige inspanning heeft mijn netwerk zich vermenigvuldigd als de sterren aan een oosterse hemel. En dat heeft natuurlijk zijn prijs. Ik krijg dagelijks minimaal 50 slagen van de gesel der communicatie. Het regent berichten die zich vrolijk druppelend aankondigen, maar waarvan de inhoud keer op keer teleurstelt. Wat wordt overgedragen is van weinig belang. Zodra het de moeite waard lijkt, wordt de spanning direct opgeheven door infantiele plakplaatjes. Het allergrootste gevaar dat ons vandaag de dag bedreigt, lijkt de onbegrepen ironie, dus wordt er proactief wat af-geknipoogd en -gesmiled. Je zult het maar beleven, dat jouw briljante ingevingen verkeerd worden opgevat!

Met twee swipes, is mij nu geopenbaard, kun je het emoticon-toetsenbord voor beginnende kleuters openen. Het zijn zes pagina’s, dus het helpt wel om je er een middag in te verdiepen en

You need to be logged in to view the rest of the content. Alsjeblieft . Nog geen lid? Meld je aan